We hebben plastic in onze hersenen, PFAS in ons bloed en we plassen pesticiden. Hoewel de wetenschapsjournalist Simon Rozendaal er terecht op wijst dat we tegenwoordig de allerkleinste hoeveelheden kunnen meten, is dat niet iets om vrolijk van te worden. Ongeacht politieke voorkeur zou elk normaal denkend mens liever geen plastic in zijn hersenen, PFAS in zijn bloed en pesticiden in zijn urine hebben. Net zoals ieder normaal mens van natuur houdt en liever meer biodiversiteit en minder dierenleed zou zien. Van een gezonde natuur op een gezonde planeet profiteert iedereen, ook als het door menselijke invloed op die planeet een paar graden warmer wordt.
Drie verbijsterende verschijnselen
Dat laatste, de opwarming van de aarde, heeft tot een aantal verbijsterende verschijnselen geleid. Allereerst was daar het malle en contraproductieve idee om minder broeikasgas CO2 in de atmosfeer te krijgen door bomen te gaan verbranden. Dan was er het idee om met de middeleeuwse (gemoderniseerde) techniek van windturbines energie op te gaan wekken, ook in ons dichtbevolkte landje. De wisselende weersomstandigheden maken dat onbetrouwbaar waardoor je afhankelijk blijft van andere bronnen. Waarbij dan, ten derde, ook nog eens kernenergie in de ban is gedaan, ook al is het een stabiele, nagenoeg CO2-vrije bron met een minimaal ruimtebeslag.
Geloofsartikelen voor een dood spoor
Dat kernenergie lang taboe bleef, heeft alles te maken met het geloofsartikel van kernenergie als het ultieme kwaad, gekoppeld als het was aan de atoombom. Zoals het ook een geloofsartikel is dat immigratie goed is voor Nederland, dat immers een gastvrij land is met als parool hoe multicultureler, hoe beter. En zoals het ook een geloofsartikel is, dat de komst van de wolf een zegen is voor ons land. Met het dogmatische denken dat gepaard gaat met deze geloofsartikelen zitten we op allerlei terreinen – sociaal, economisch en ecologisch – op een dood spoor.
De jongere generaties
Voor de oudere generaties is het lastig om nog vrij en onbevangen, buiten de eigen veilige bubbel van NPO, Volkskrant, NRC en Trouw, naar de wereld te kijken. Maar de jongere generaties oriënteren zich op internet gelukkig veel breder. En die vragen zich af:
* hoe je ooit van fossiele brandstoffen af kunt komen zonder kernenergie;
* hoe je allerlei reductiedoelstellingen (qua uitstoot van schadelijke stoffen en gebruik van grondstoffen) moet halen met een groeiende bevolking;
* hoeveel energie en sociaal kapitaal er nog verspild moet worden aan het onmogelijke huwelijk van de islam en onze nu nog vrije westerse samenleving;
* waarom zij overladen worden met schulden terwijl ze door de ‘boomers’ met een erfenis vol gigantische problemen worden opgezadeld.
Met dogmatisch beleid
Een van die gigantische problemen waar de jeugd zich voor gesteld ziet, is het veiligstellen van schone lucht, bodem en water en zelfs in het waterrijke Nederland de zorg voor voldoende drinkwater (de drinkwaterbedrijven voorspellen een tekort van 100 miljoen kubieke meter in 2030). Met dogmatisch beleid geef je miljarden uit om stikstofuitstoot van de landbouw met een paar gram te verminderen; geef je tientallen miljarden uit om mogelijkerwijs de mondiale temperatuur met 0,000036 graden te verminderen; geef je in ons overvolle land de wolf ruim baan.
Met pragmatisch beleid
Met pragmatisch beleid zet je voor klimaatbeleid grootschalig in op kernenergie en op stabilisatie of zelfs krimp van de bevolking. Je zou dat kunnen combineren met het inzetten van de bij voorkeur gekortwiekte begroting voor ontwikkelingssamenwerking voor het opkopen van exploitatierechten van tropisch regenwoud (zodat die wouden ook blijven functioneren voor natuurlijke CO2-opslag). Met pragmatisch beleid sluit je aan op het gegeven dat sinds de Tweede Wereldoorlog het aantal boeren elke generatie halveert. Wat ligt er dan meer voor de hand dan om, via een warme sanering, ook de aantallen dieren te halveren? Want op stalbranden waarbij duizenden dieren omkomen zit niemand te wachten, noch op ruimingen van duizenden kippen, koeien en varkens als er weer eens sprake is van vogelgriep of een andere ziekte. Ten slotte: met pragmatisch beleid voorkom je heel veel dierenleed door de wolf buiten de deur te houden.
Ons prachtige ruimteschip
Dogmatisch beleid leidt tot teleurstelling, wantrouwen, apathie en dominees die de kat knijpen in het donker (Schiphol zou flink moeten krimpen als de stemmers op GroenLinks en D66 net zo weinig zouden vliegen als de stemmers op de PVV). Voor geloofwaardig duurzaamheidsbeleid valt het te betreuren dat het afhankelijk lijkt van mensen die zeggen eerlijk te willen delen en duurzaam te willen leven, maar voor wie schijnheiligheid een tweede natuur is geworden. Nodig is pragmatisch beleid met een stip op de horizon, waar je stapsgewijs in de loop van een of twee generaties naartoe gaat. Voor de liefhebbers van mobiliteit: laten we ons prachtige ruimteschip koesteren zodat ook ons nageslacht in volle gezondheid een behouden vaart mag beleven.
Dit artikel is op 15 december 2025 gepubliceerd op de website van NieuwRechts: https://nieuwrechts.nl/108129-links-vs-rechts-klimaatbeleid-groen-geloof-versus-gezond-verstand/SXVNVUF0dTNPbHB2L2dxVmhycWo5Q3ZEOWEzL1JSYXFQak5qSG9ucnpOTXZWZ093QWw3dnVnPT0
