Een paar maanden geleden werd Israël weer eens alom veroordeeld, dit keer omdat het de doodstraf als sanctie voor terroristische daden mogelijk wil maken. Omdat Joden doorgaans geen terroristische aanslagen plegen, zal deze maatregel vooral Palestijnse terroristen treffen. Het is een treffend voorbeeld van wat indirecte discriminatie wordt genoemd. Het gaat hierbij om ongelijke behandeling die voortkomt uit ogenschijnlijk neutrale regelgeving die in de praktijk specifiek een bepaalde groep benadeelt.
Het discriminatieverbod
Discriminatie is bij wet verboden en dat is maar goed ook. Het is een van de grote verworvenheden van onze westerse samenleving dat iedereen gelijk is voor de wet en dat de wet gelijk is voor iedereen. Daarnaast zorgt de verzorgingsstaat er ook nog eens voor dat iedereen voldoende kansen krijgt om iets van zijn leven te maken. Maar voor linkse partijen zijn ‘voldoende kansen’ niet genoeg en moet de overheid het onmogelijke presteren door iedereen gelijke kansen te bieden. En je kunt het altijd nog bonter maken door een stap verder te gaan en gelijke uitkomsten te eisen.
Positieve discriminatie
Discriminatie is bij wet verboden schreef ik, maar dat klopt niet helemaal. Positieve discriminatie mag namelijk wel, om de positie te verbeteren van ondervertegenwoordigde groepen als vrouwen, lhbti+’ers of immigranten. Het leidt ertoe dat bedrijven en organisaties worden gedwongen om bepaalde percentages van deze ondervertegenwoordigde groepen in bepaalde functies aan te nemen. Daarbij gaat het eigenlijk altijd om hogere functies, niet om automonteurs of verkeersregelaars.
Doorgeslagen gelijkheidsdenken
De aandacht voor positieve en indirecte discriminatie is een manifestatie van het doorgeslagen gelijkheidsdenken, dat de bijl zet aan de wortels van onze vrije westerse samenleving. Gelijkheid is een onbereikbaar idée fixe, waarmee de voorstanders in woord kunnen laten zien hoe sociaal bewogen ze zijn, terwijl ze in daad privé heel andere keuzes maken. Heel begrijpelijk, want je naaste familie is je uiteraard meer waard dan een willekeurige abstracte landgenoot. Maar dit denken leidt er wel toe dat je het onrechtvaardig vindt dat jij het zoveel beter hebt dan iemand in Afrika, puur omdat jij toevallig hier bent geboren en niet daar.
De vrije samenleving als een zogenaamd onderdrukkend, koloniaal en racistisch systeem
Het doorgeslagen gelijkheidsdenken gaat daarnaast gepaard met passiviteit, slachtofferdenken, een ‘slachtoffer-industrieel complex’ (term van Paul Frentrop) en dus ook met open grenzen waardoor het paradoxalerwijs zowel de rechtsstaat als de verzorgingsstaat ondermijnt. De linkse schrijvers en politici die onze vrije westerse samenleving verwerpen, beschrijven die samenleving als een onderdrukkend, koloniaal en racistisch systeem dat bepaalde groepen uitsluit en uitbuit. Ze grijpen verschillen aan om hun gelijk aan te tonen en negeren het feit dat we gelukkig allemaal verschillend (divers!) zijn, hetgeen het leven juist zo interessant en mooi maakt.
Waar dit allemaal toe leidt?
De doorgeschoten strijd tegen discriminatie leidt ertoe dat we zitten opgescheept met:
– een sociaaldemocratische discriminatietsaar als Baldewsingh die als Nationaal Coördinator tegen Discriminatie en Racisme meent dat het Westen in oorlog is met moslims en dat moslimhaat in Nederland is genormaliseerd;
– quota om voor bepaalde bevolkingsgroepen bepaalde percentages te halen; dit zet kwaad bloed, zorgt niet voor een optimale vervulling van functies en geeft excessen als een Rijksoverheid die blanke mannen benadeelt bij sollicitaties voor topfuncties;
– een overheid die jaarlijks miljarden uitgeeft aan vechten tegen de bierkaai om verschillen weg te poetsen in plaats van aan het versterken van onze economie;
– het wegkijken van het probleem van de islamisering van onze samenleving, terwijl de waarden van de islam fundamenteel onverenigbaar zijn met die van onze vrije westerse samenleving;
– het bijzonder kneedbare fenomeen van de indirecte discriminatie dat er in zijn uiterste consequentie toe zou moeten leiden dat we het Wetboek van Strafrecht (al dan niet met de doodstraf als optie) moeten afschaffen, aangezien dit ogenschijnlijk neutrale boek sommige bevolkingsgroepen meer benadeelt dan andere;
– het gestage vertrek uit ons continent van het uitverkoren volk dat met zijn uitzonderlijke prestaties zoveel heeft bijgedragen aan de Europese beschaving.
Hoogtepunt van humaniteit
Doorgaan op deze weg betekent het verder volgen van de ingezette spiraal omlaag waarbij het voortbestaan van onze beschaving nadrukkelijk in het geding komt. Het ware beter om wat zuiniger te zijn op wat we met vallen en opstaan in de loop der eeuwen met de nodige offers hebben opgebouwd: een democratische rechtsstaat met een verzorgingsstaat die beide weliswaar enig snoeiwerk behoeven, maar tezamen niettemin een hoogtepunt van humaniteit belichamen.
Dit artikel is op 22 mei 2026 gepubliceerd op de website van NieuwRechts:
https://nieuwrechts.nl/110992-van-gelijke-rechten-naar-gedwongen-gelijke-uitkomsten/